İsrail Başbakanı Benyamin Netanyahu erkek kardeşini bir terörist eyleminde kaybetmişti.
“MOSSAD GİZLİ TARİHİ” adlı kitapta bu olay anlatılır.
Şöyle ki:
27 Haziran 1976’da Yahudi yolcularla dolu Fransız hava yollarına ait bir uçak Tel Aviv’den Paris’e gitmek üzere havalanmış yol üzerindeki Atina’ya da inerek yolcu bırakmıştı.
Orada Wadi Haddad grubundan teröristler tarafından kaçırıldı.
Uganda’daki Entebbe’ye indirildi.
Tarihe Entebbe baskını diye geçen başarılı bir operasyonla rehineler kurtarıldı.
Aralarında gözcülük yapan 16 Ugandalı askerle birlikte tüm teröristler öldürüldü.
Operasyon 7 dakikada tamamlanmak üzere planlanmıştı.
Öngörülenden 2 dakika kısa sürede kesin sonuca ulaşıldı.
Bu operasyonu gerçekleştiren İsrail özel kuvvetlerinden bir seçkin subay teröristler tarafından öldürülmüştü; Yarbay Yonatan Netanyahu gelecekteki Başbakan Benyamin Netanyahu’nun ağabeysiydi.
Daha sonraları Başbakan Netanyahu “teröristlere karşı abartılı sert tutumunun, Yonatan’ın ölümünden kaynaklandığını” söylemiştir.
İsrail’in saygın HAARETZ gazetesinin başlığı “hükümette 7 aptal...”
Neden 1 değil de 7 aptal...
Çünkü...
Bu kepaze operasyon kararını hükümetin içindeki “çekirdek” diye anılan 6 bakanla birlikte almış.
İsrail tarihinde birkaç başarısız operasyon vardır.
Ama bu sonuncusu hepsinin üstüne tüy dikmiştir.
“Sadece insani yardım taşıyan gemilerdeki, değil silah, ceplerinde çakı bile bulunmayan sivil insanlara ateş açmak, 9’unu öldürmek bir kısmını yaralamak” akıl dışıdır.
İçinde Nobel Barış Ödüllü bir bilge, Nazilerin Yahudi kıyım kamplarında bulunmuş 84 yaşında bir Musevi kadın, papazlar da olan bu yardım gönüllülerine “savaş hali” uygulamak ne anlatılır şeydir, ne de anlaşılır...
SORUNLU ADAM
Yukarıdaki satırlarla İsrail Başbakanı Netanyahu’nun kendisi tarafından da kabul edilen “arızalı” ruhunu anlattım.
Böyle bir travmatik kafa yapısının hükümetteki ortağı daha da “arızalı” olan aşırı dinci ve ırkçı bir parti.
Bu ikili İsrail tarihinin en kötü yönetimini oluşturmakta.
Onlarla “akılcılık” ekseninde çözüm aramak çok zor.
Hatta imkân dışı.
Ankara’nın bu krizi aşmakta çok zorlanacağı kesin.
Referandum ve hemen sonrasında genel seçimler olan şu süreçte Başbakan Erdoğan ve takımı bu olanları yutup sadece “suya tirit” bir Güvenlik Konseyi açıklamasıyla yetinemezler.
Daha fazlasına ihtiyaçları var.
Ayrıca sadece iktidarın değil büyük ve köklü devlet genlerine sahip Türkiye de bu küstahlığı hazmedemez.
Peki...
Bu “onur onarımı” nasıl sağlanacaktır?
Ulusal “tatmin boşluğu” nasıl dolacaktır?
Beklentiler, söylemlerle ne kadar yükseltilirse karşılanması o denli zorlaşır.
En tehlikeli olanı ise telaffuz etmek bile etmek istemem.