05.11.2015 - 11:36 | Son Güncellenme:
Uzun bir süre Prozac kullandım. Bu belki yardım etti fakat dışarı çıkmam gerektiğini biliyorum. Her şeyin yolunda olduğunu fark ettim.
Bir otel odasına giderim ve rahatlamadan önce bütün broşürleri ve kitapları bir çekmeceye yerleştiririm. Her şey mükemmel olmak zorunda.
Çok karanlık bir noktaya geldiğimi hissettim. Sabah kalkabilecek durumda değildim. Beni aktif hale getirecek bir anlaşama yaptım ve devam ettim.
Son on yılda depresyonla anlaşmayı öğrenmiştim. Kim olduğunu ortaya çıkarıyor. Bunu bir eğitim olarak görüyorum ve benim eğitimimde depresyonda uzmanlaştım. Her gün çıkıp eve gidip saklanmak için bekliyordum.
Bazen o insan olmak istemezsin. Bir akşam yemeğinde rehi tutulmak istemezsin. Ama benim başka seçeneğim yoktu. İnsanları sekiz saat boyunca telefonda tutardım. Ve krizim güçlendikçe bağlantıyı kesmeye başladım. Anlamsız konuşuyordum , izlemiyordum, uyumuyordum. Güvenilir değildim.
Ailem ve menajerimle oturup onlara sahip olduğum rahatsızlık hakında konuşmamaktan bahsettiğimi hatırlıyorum. Ortada iki seçenek vardı ya onlarla konuşmayaycak ve rehabilitasyona gidecektim ya da konuşup kendime ve başka insanlara hastalıklarını yenmek konusunda ilham verecektim. İşte yaptığım tam olarak bu.
Leonardo çocukluğunda OKB ile mücadele etti ve The Avoitor’u çekerken hastalık yeneiden ortaya çıktı. “ Makyözümün ve asistanımın bana gelip, onu düzeltmemiz gerek dediğiniz hatırlıyorum. Çünkü geri geri yürüyor, kapılara dokunuyor ve içeri girip çıkıyordum. Bu beni gerçekten çıldırtıyordu.
Korktuğum her şey başıma geldi, şovumu kaybettim. Gay olduğum için stüdyodan her çıkışımda saygısızca tepkiler aldım. Çok derin bir depresyondaydım.
Dedim ki, yardıma ihtiyacım var. İyileşeceğimi biliyordum. Daha iyi olacağım. Bunları söyleyebilmek sadece inançtandı.
Apple doğduğunda çok kötü durumdaydım. Onunlayken çok muyluydum. Aynı olduğuna inanamıyordum. Gerçekten çok kötü bir anne olduğumu düşünüyordum.
Ortada bunun kesinlikle doğru olmadığı, sadece hormonlardan kaynaklandığı gibi bir çok yanlış anlaşılma var. Bu kesinlikle kadınların başına gelebilecek en korkunç ve acılı şeylerden bir tanesi. Kadınlar bu konuda kesinlikle desteklenmeli.
25 yaşındaydım, kendi Tv şovum, bei seven bir sürü arkadaşım vardı. Mutluydum. Bunun neden benim başıma geldiğini anlamadım. Depresyon sadece toplumda mutsuz olan ya da işsiz insanların başına gelen bir şey değil.
Depresyonda olmaktan kesinlikle ama kesinlikle utanmadım. Neden utanayım ki? Gerçekten kötü zamanlar geçirdim ve bunları atlattığım için gurur duyuyorum.
Gerçekten antidepresanlar yardım ediyor. Beyninizin kimyasını değiştirdiğiniz de ‘Uyanmak istiyorum, işlerimi yapmak ve devam etmek istiyorum.’ diyorsunuz.
Dikkat dağınıklığım ilk teşhis edildiğinde sürpriz olmadı çünkü okulda konsantre olamkla ilgili sorunlar yaşıyordum. Ve şimdi insanlar benim dikkat dağınıklığımı fark etmeye başlıyor. İlgilenmediğimde gerçekten ilgilenemiyorum.